Als kanker je lief is, dubbel

Het voelt dubbel, het schrijven voor de naasten. Of misschien wel driedubbel.

Dubbel is dat ze me aan het hart gaan deze naasten en dat ik best begrijp dat ze de informatie zouden willen over hoe het is en wat ze gaan tegenkomen. Dubbel is ook dat ik ze graag een hart onder de riem zou willen steken, het mooier en positiever zou willen maken dan het meestal echt is. En dat dit niet is wat ze willen en wat ze eigenlijk nodig hebben. Ze willen weten hoe het werkelijk is. Dat begrijp ik wel. Als er iets is wat bij kanker komt kijken is dat wel het hebben van geen controle. Maar goed, ik kan ook geen controle geven, daarvoor is het krijgen van een naaste met kanker en het omgaan daarmee veel te complex. En ik weet ook niet helemaal zeker of het echt wel altijd goed is om het proces wat je ingaat vooraf al helemaal te kennen. Soms is dat niet zo en soms is het juist wel zo. Tegenwoordig kun je van alles vinden op het internet, ook ik als (ex) kankerpatiënt heb informatie tot me gekregen die ik achteraf eigenlijk helemaal niet had willen weten. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende behoeftes.

Ze zijn zo mooi in al hun kwetsbaarheid de naasten, de kankerpatiënten en zoveel mensen in het algemeen ook. De diagnose kanker, hoe dat erin hakt…. Ik weet het zelf, als patiënt en als naaste en ik heb er zoveel gezien en gesproken. Altijd aandoenlijk, die machteloosheid en dan ook altijd die kracht, zoveel respect voelend voor ze. Voor mij zijn ze kanjers allemaal.

Ik hoop echt dat ik er goed aan doe, te schrijven en uit te leggen hoe het is. Een beetje als zovele naasten vaak nog meer, voel ik me onzeker. Ik wil het graag goed doen, eerlijk zijn, de waarheid niet verhullen en toch waar mogelijk hoop kunnen bieden. Dat zal niet altijd gaan, maar net als zovele naasten zal ik gewoon mijn best doen.

Kitty

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *